بازار فارکس در تقاطع جنگ انرژی و سخت‌گیری فدرال رزرو؛ دلار هنوز برگ برنده است

بازار ارز این روزها بیش از آنکه به یک خبر واحد واکنش نشان دهد، میان سه فشار هم‌زمان گیر کرده است: نفتی که به‌خاطر بحران تنگه هرمز بالای ۱۱۰ دلار مانده، تورمی که در آمریکا دوباره سرکشی می‌کند و بازدهی اوراق خزانه‌داری که به محدوده ۵ درصد رسیده است. نتیجه این ترکیب، بازگشت شاخص دلار به حدود ۱۰۲٫۴ و آغاز هفته‌ای است که در آن فدرال رزرو، بانک مرکزی کانادا، بانک مرکزی اروپا و بانک ژاپن هرکدام می‌توانند مسیر ارزهای اصلی را عوض کنند. معامله‌گران فعلاً بیشتر منتظرند تا جهت‌گیری کنند.

ژئوپلیتیک: ریسکی که هنوز قیمت‌گذاری می‌شود

تنگه هرمز همچنان مهم‌ترین گره بازار است. شمار کشتی‌های عبوری نسبت به دوره پیش از بحران بسیار ناچیز است و هر خبر تازه از درگیری‌ها، قیمت انرژی را مستقیماً تکان می‌دهد. حمله حوثی‌ها به پالایشگاه راس‌تنوره عربستان نشان داد که دامنه تنش از خود تنگه فراتر رفته و زیرساخت‌های انرژی منطقه را هم دربر گرفته است. از سوی دیگر، ترامپ تأکید کرده که پایان جنگ باید بر پایه شرایط واشنگتن باشد و ایران نباید به سلاح هسته‌ای دست پیدا کند. با این حال، رفت‌وآمد دیپلماتیک عربستان، ترکیه و پاکستان با تهران یک روزنه امید باقی گذاشته است. ادعای ایران درباره امکان بازگشایی ظرف چند روز هم فعلاً تأیید مستقل ندارد و باید با احتیاط دیده شود.

نکته مهم برای بازار ارز این است که این تنش همه ارزها را یکسان تحت‌تأثیر قرار نمی‌دهد. دلار از دو مسیر سود می‌برد: تقاضای پناه‌گیری و افزایش انتظار سخت‌گیری فدرال رزرو. در مقابل، اقتصادهای وارد‌کننده انرژی مثل منطقه یورو و ژاپن بیشترین هزینه را می‌پردازند، و کشورهای صادرکننده‌ای مانند کانادا از گرانی نفت منتفع می‌شوند.

نفت، تورم و منطق دلار قوی

برنت حدود ۱۱۵ دلار و وست تگزاس حدود ۱۰۱ دلار است؛ یعنی نسبت به یک ماه پیش، افزایشی در حدود ۱۳ درصد. این جهش از کانال بنزین به تورم آمریکا رسیده و تورم سپتامبر را به ۳٫۷ درصد رسانده، بالاتر از پیش‌بینی ۳٫۶ درصد. وضعیت انتظارات تورمی هم نگران‌کننده‌تر شده و انتظار یک‌ساله در نظرسنجی میشیگان به ۴٫۷ درصد رسیده است. در چنین شرایطی، فدرال رزرو نمی‌تواند پیام نرم بدهد.

بازار برای جلسه امشب تغییر نرخ را تقریباً قیمت‌گذاری نکرده و احتمال ثابت ماندن نرخ‌ها حدود ۹۰ درصد است. اصل ماجرا لحن کِوین وارش و اشاره او به دسامبر است. احتمال یک افزایش دیگر تا پایان سال همچنان بیش از ۷۰ درصد برآورد می‌شود، و به همین دلیل بسیاری از تحلیلگران حتی در صورت «مکث» فدرال رزرو، پیام کلی را سخت‌گیرانه می‌دانند. تا وقتی بازده اوراق ده‌ساله در همین حدود ۵ درصد بماند و داده‌های تورمی، از جمله شاخص PCE این هفته، آرام‌بخش نباشند، دلار پایه بنیادی محکمی دارد. تغییر این تصویر نیازمند دو اتفاق است: نرم‌شدن لحن فدرال رزرو یا افت واقعی نفت با پیشرفت دیپلماسی.

جفت‌ارزها

یورو در برابر دلار زیر ۱٫۱۲۰۰ مانده است. نرخ سپرده بانک مرکزی اروپا ۲٫۵ درصد است و تورم منطقه یورو در اوت به ۳٫۲ درصد رسید، اما اقتصاد اروپا برای انرژی گران بسیار آسیب‌پذیر است. به همین دلیل بازار پنجشنبه بیش از خود تصمیم، به لحن لاگارد حساس خواهد بود. سخت‌گیری قاطع می‌تواند یورو را از کف فعلی بالا بکشد، اما در نبود چنین پیامی، فشار دلار و انرژی ادامه می‌یابد.

پوند بین ۱٫۳۳۲۰ و ۱٫۳۳۳۰ نوسان می‌کند و امروز بیش از هر چیز به بودجه پاییزی بریتانیا وابسته است. بازار گیلت‌ها در هفته‌های اخیر نشانه‌های فشار جدی نشان داده و بازده اوراق سی‌ساله در ابتدای اکتبر برای نخستین‌بار از سال ۱۹۹۸ به ۶ درصد رسید. بودجه‌ای که اعتبار مالی دولت را بازسازی کند، هم گیلت‌ها و هم پوند را تقویت می‌کند، و بودجه‌ای ضعیف می‌تواند هر دو را زیر فشار ببرد. جلسه بانک مرکزی انگلستان در ۵ نوامبر، گام بعدی ماجراست.

در جفت‌ارز دلار/ین، قیمت نزدیک ۱۵۸ است و دو عامل از ین حمایت نمی‌کنند: اختلاف نرخ بهره با آمریکا و هزینه سنگین واردات انرژی برای ژاپن. بر اساس گزارش‌ها، بانک ژاپن در جلسه جمعه نرخ‌ها را ثابت نگه می‌دارد و پیش‌بینی تورمی خود را بالاتر می‌برد. برای بازگشت ین، لحن بانک باید به‌مراتب سخت‌گیرانه‌تر از انتظار باشد.

دلار استرالیا حدود ۰٫۷۰۴۰ معامله می‌شود و از داده تورم سه‌ماهه سوم و بازگشت انتظار افزایش نرخ در نوامبر بهره می‌برد. دلار نیوزلند هم پیش از تصمیم امروز بانک مرکزی این کشور، که افزایش نرخ در آن محتمل است، نزدیک ۰٫۵۶۸۰ بود. این دو ارز به ریسک‌پذیری بازار وابسته‌اند و اگر دلار پس از فدرال رزرو تقویت شود، از نخستین آسیب‌دیدگان خواهند بود.

دلار کانادا از قیمت بالای نفت پشتوانه می‌گیرد. نرخ بانک مرکزی کانادا ۲٫۲۵ درصد است و تصمیم امروز میان ثابت ماندن و افزایش ۲۵ نقطه‌پایه دودل است. اگر بانک مرکزی لحن سخت‌گیرانه‌ای داشته باشد، ترکیب نفت گران و نرخ بهره بالاتر می‌تواند دلار کانادا را به یکی از قوی‌ترین ارزهای هفته تبدیل کند.

طلا: بازنده یا برنده؟

طلا حدود ۴٬۰۶۰ دلار است و جالب اینکه همراه با بازده اوراق و دلار بالا رفته است. این هم‌جهتی غیرعادی نشان می‌دهد که فعلاً نگرانی از تورم ناشی از نفت بر طلا غالب‌تر از تقاضای صرف دارایی امن است. اما دلار قوی و بازده بالا مانع شکل‌گیری یک روند صعودی محکم شده‌اند. طلا زمانی می‌تواند جان بگیرد که پیام فدرال رزرو نرم‌تر شود و احتمال افزایش نرخ در دسامبر فروکش کند.

سناریوها و جمع‌بندی

مهم‌ترین عامل تعیین‌کننده جهت بازار این هفته، ترکیب لحن وارش و مسیر قیمت نفت است. اگر فدرال رزرو دسامبر را باز بگذارد و بازده‌ها نزدیک ۵ درصد بمانند، دلار با پشتوانه بنیادی بالاتر خواهد رفت و ین و یورو بیشترین فشار را تحمل می‌کنند. اگر لحن نرم‌تر شود یا مسیر دیپلماتیک هرمز به نتیجه برسد و نفت عقب بنشیند، دلار فضا را از دست می‌دهد و ارزهای کم‌بازده و پرریسک نفس می‌کشند. در هر دو سناریو، دلار کانادا به دلیل نفت و ارزهای وابسته به کالا به دلیل ریسک‌پذیری، رفتار متفاوتی از یورو و ین نشان می‌دهند.

معامله‌گران این هفته باید تصمیم‌های فدرال رزرو و بانک مرکزی کانادا، جلسه پنجشنبه اروپا، تصمیم جمعه بانک ژاپن و داده PCE را دنبال کنند. در ادامه، انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، جلسه ۵ نوامبر انگلستان و گزارش تورم ۱۰ نوامبر آمریکا هم می‌توانند مسیر بازار را تعیین کنند. این‌ها سناریوهای محتمل هستند، نه پیش‌بینی قطعی.

این جمع‌بندی، نظر و ارزیابی تحلیلگران گروه مالی و تحلیلی Eagle Economic از شرایط فعلی بازارهای جهانی است.